Ибн Исҳоқ: юқоридагилардан тўртинчиси Зайд ибн Амр ибн Ну­файл эса, насроний ҳам яҳудий ҳам бўлмасдан, қавми динидан юз ўгирди. Бут-санамлар, ўзи ўлган ҳайвонларни ейиш ва бутлар учун қилинадиган қурбонликлардан узоқлашди ҳамда қавмини қизларни тириклайин кўмишдан қайтарди. У: «Иброҳимнинг Роббисига ибодат қиламан», деб қавмидан узоқлашди.

Ибн Исҳоқ: менга Ҳишом ибн Урва отасидан, у онаси Асмо бинт Абу бакр розияллоҳу анҳумдан сўзлаб деди: «Мен Зайд ибн Амрни кексайган пай­тида, Каъбага суяниб: «Зайднинг жони қўлида бўлган Зотга қасамки, мендан бошқа бирортангиз Иброҳим алайҳиссаломнинг динида эмассиз. Эй  Аллоҳим, агар қандай ибодат қилиш сенга севимли эканлигини бил­ганимда, албатта, ўшандай ибодат қилардим, аммо мен бу ибодатни билмайман», – деяётганини кўрганман. Шундан сўнг пешонасини саждага қўярди.

Ибн Исҳоқ: менга айтишларича, Зайднинг ўғли Саид ва амаки­сининг ўғли Умар ибн ал-Хаттоб Расулуллоҳ соллаллоҳу алайҳи васалламга: «Зайд ибн Амрнинг ҳаққига истиғфор айтиб, дуо қиласизми?» – деб сўрашди. У Зот: «Ҳа, чунки у қиёмат кунида ёлғиз ўзи бир уммат бўлиб тирилади», – дедилар.