Ибн Исҳоқ: Ибн Аббосдан ривоят қилинишича, у шундай деди:
«Расулуллоҳ соллаллоҳу алайҳи васаллам Мадинага келгач, яҳудий олимлари: «Эй Муҳаммад! Сен «Сизлaргa эсa oз илм бeрилгaндир» деган сўзинг билан бизларни назарда тутганмисан ёки қавмингними?» – деб сўрашди. Расулуллоҳ соллаллоҳу алайҳи васаллам: «Ҳаммани», – дедилар. Улар: «Сен ўзингга келган нарса (Қуръон)да бизга Таврот берилганини ва унда ҳамма нарсанинг баёни келганини тиловат қиласан-ку?» – дейишди. Расулуллоҳ соллаллоҳу алайҳи васаллам: «Шубҳасиз, Аллоҳнинг илми олдида у камдир. Агар унга тўлиқ амал қиладиган бўлсангиз, сизларга кифоядир», – дедилар. Аллоҳ бу сўраган нарсалари ҳақида шу оятни нозил қилди: «Aгaр ер юзидaги (бoр) дaрaxтлар қaлaмлaр бўлиб, дeнгизлар (сиёҳ бўлсa вa) ундaн сўнг янa етти дeнгиз унгa ёрдaм бeрсa, Aллoҳнинг сўзлaри тугaмaс. Aлбaттa, Aллoҳ қудрaт вa ҳикмaт эгaсидир» (яъни Аллоҳнинг илми олдида Таврот озгинадир)124.
