Бир куни Абу Жаҳл Расулуллоҳ соллаллоҳу алайҳи васалламни ва у Зот келтирган динни масхара қилиб: «Эй Қурайш жамоаси! Муҳаммад Аллоҳнинг дўзахда сизларни азоблайдиган ва у ерда сизларни қўриқлаб турадиган қўшини ўн тўққиз нафар эканини даъво қилаяпти. Ҳолбуки, сизлар сон жиҳатидан кўпсизлар. сизларнинг ҳар юзтангиз биттасидан ғолиб кела олмайдими?» – деди. Шунда Аллоҳ бу ҳақда шу оятни нозил қилди: «Биз фaқaт фaриштaлaрни дўзax эгaлaри (қўриқчилaри) қилдик вa биз фaқaт куфргa кeтгaн кимсaлaрни синaш учун улaрнинг сaнoғини (ўн тўққизтa) қилдик...»133 ва ҳоказо қиссанинг охиригача. Улар бир-бирларига шу гапларни айтишгач, қуйидагича йўл тута бошладилар: агар Расулуллоҳ соллаллоҳу алайҳи васаллам намозда Қуръонни овозларини чиқариб ўқисалар, эшитишдан юз ўгириб, тарқаб кетишарди. Улардан кимдир Расулуллоҳ соллаллоҳу алайҳи васалламдан намозларида Қуръон ўқиётганларини эшитишни хоҳласа, бошқалардан ажраган ҳолда, яширинча қулоқ солар эди. Агар унинг эшитаётганини пайқаб қолганларини билса, уларнинг озор беришларидан қўрқиб тарк этар ва бошқа қулоқ солмас эди. Қачон Расулуллоҳ соллаллоҳу алайҳи васаллам овозларини паст қилсалар, қулоқ солган одам, бошқа ҳеч ким қироатга қулоқ солмаяпти, деб ўйлаб, қулоғини динг қилар, диққат билан тинглар эди.
