(Маъбад) деди: биз дарада йиғилиб, Расулуллоҳ соллаллоҳу алайҳи васалламни кута бошладик. Расулуллоҳ соллаллоҳу алайҳи васаллам (амакилари) Аббос ибн Абдулмутталиб билан бирга олдимизга келдилар. Аббос ўша пайтда қавми динида бўлса-да, лекин жияни билан бирга келиш ва унинг ҳаёти хавфсизлигини таъминлашни маъқул топган эди. Ўтирганда биринчи бўлиб сўзни Аббос ибн Абдулмутталиб олиб шундай деди: «Эй хазражликлар жамоаси! (Каъб араблар ансордан бўлган бу қабилага авс ва хазраж билан бир бутун ҳолда «хазраж» дейишарди, дейди) Дарҳақиқат, билганингиздек, Муҳаммад бизнинг орамизда алоҳида мавқега эга. Уни қавмимиздаги зид фикрли киши (мушрик)лардан ҳимоя қилдик. У қавми орасида кучли ва ўз шаҳрида ҳимоя остидадир, бироқ у фақат сизларга мойил бўлди ва сизга қўшилишни истади. Агар сизлар у чорлаган нарсага содиқ қолиб, уни душманларидан ҳимоя қилсангиз, тақдири ва жавобгарлиги сизга оиддир; агар бу ердан чиққач, уни душманлари қўлига топшириб хорлайдиган бўлсангиз, бу ишдан ҳозироқ воз кеча қолинг. Чунки у қавми орасида ва ўз шаҳрида иззат ва ҳимоя остидадир», – деди. Биз унга: «Сенинг гапларингни эшитдик. Энди сиз сўзланг, эй Аллоҳнинг Расули соллаллоҳу алайҳи васаллам. Ўзингиз ва Роббингиз учун керак бўлган аҳдни олинг», – дедик.
