Абу Суфён ибн Ҳарб қайтмоқчи бўлган пайтда тоққа чиқиб, бор овози билан қичқирди: «Ишларимиз аъло бўлди, зеро уруш алмашувчидир. Бадрдаги куннинг жавоби бу! Эй Ҳубал юксал, динингни устун қил!» – деди. Расулуллоҳ соллаллоҳу алайҳи васаллам: «Эй Умар бориб, унга: «Аллоҳ энг улуғ ва энг олийдир! Ўлган кишиларимизни тенглаштириб бўлмайди. Биздан ўлганлар жаннатда, сизлардан ўлдирилганлар дўзахда!» деб айт!» – дедилар. Умар Абу Суфёнга жавоб бергач, Абу Суфён: «Буёққа кел, эй Умар!» – деди. Расулуллоҳ соллаллоҳу алайҳи васаллам: «Унинг ёнига бор-чи, нима иши бор экан», – дедилар. Абу Суфён ундан: «Аллоҳнинг номи билан сўрайман, эй Умар! Биз Муҳаммадни ўлдирдикми?» – деб сўради. Умар: «Аллоҳга қасамки, йўқ! У Зот ҳозир сенинг сўзларингни эшитяптилар», – деди. Абу Суфён: «Сен менинг назаримда ибн Қамиадан ростгўйроқ ва олийжаноброқсан», – деди. Ибн Қамиа уларга «Мен Муҳаммадни ўлдирдим», – деганди.
Ибн Исҳоқ: Абу Суфён: «Сиз ўликларингизнинг бурун ва қулоқлари кесилганини кўрасиз. Аллоҳга қасамки, мен бунга рози ҳам бўлмадим, ғазаб ҳам қилмадим. Қайтармадим ҳам, буюрмадим ҳам», – деди.
Абу Суфён ва у билан бирга бўлганлар кетишаётганида у: «Сиз билан келгуси йили учрашадиган жойимиз – Бадр», – деди. Расулуллоҳ соллаллоҳу алайҳи васаллам саҳобаларидан бирига: «Ҳа! Сиз билан учрашадиган жойимиз – Бадр, деб айт!» – дедилар.
