Ибн Исҳоқ: Бани Саламалик бир кишидан менга ривоят қилиш-ларича, Хаббоб ибн Мунзир ибн Жамуҳ: «Эй Аллоҳнинг элчиси соллаллоҳу алайҳи васаллам! Бу жойимизга Аллоҳ туширдими? Агар шундай бўлса, бу ер­дан олдинга ҳам, орқага ҳам жилмаймиз ёки ўзингизнинг фикрин­гиз, уруш ҳийласими?» – деб сўради. Расулуллоҳ соллаллоҳу алайҳи васаллам: «Бу менинг фикрим, уруш ҳийласи», – дедилар. Шунда Хаббоб: «Ундай бўлса, ё Расулуллоҳ соллаллоҳу алайҳи васаллам, бу маъқул жой эмас. Одамлар билан қавмга энг яқин қудуқ ёнига тушайлик. Ўша қудуқдан бошқа барча қудуқларнинг сувини қурутамиз, у ерга эса ҳовуз қилиб, сув билан тўлдирамиз. Қавм билан жанг қилганимизда бизда сув бўлади, уларда бўлмайди», – деди. Расулуллоҳ соллаллоҳу алайҳи васаллам: «Яхши фикр айтдинг», – дедилар ва барчалари туриб ўша ерга жўнашди. Юришда давом этиб, қавмга энг яқин қудуқ олдида тушдилар, сўнг қудуқларни қуритишга буюрди­лар. Ўзлари тушган қудуқ атрофига ҳовуз қилиб, уни сувга тўлдириб, идишларини унга ташлаб қўйдилар.