Ибн Исҳоқ: Менга Яҳё ибн Аббод ибн Абдуллоҳ ибн аз-Зубайр, отаси Аббод дан ривоят қилиб, деди: «Абдулмутталибнинг қизи София Ҳассон ибн Собитнинг қўрғонида эди. София деди: «Ҳассон ибн Собит биз билан, аёллар ва ёш болалар билан бирга қўрғонда эди. Олдимиздан яҳудийлардан бир киши ўтиб, қўрғонни айлана бошлади. Бани Қурайза эса Расулуллоҳ соллаллоҳу алайҳи васаллам билан улар ўртасидаги битимни бузиб, душманга айланганди. Бизни яҳудийлардан ҳимоя қиладиган ҳеч ким йўқ эди. Расулуллоҳ соллаллоҳу алайҳи васаллам ва мусулмонлар душман тарафда эдилар. Бизга кимдир бостириб келадиган бўлса, душманни қўйиб олдимизга кела олмас эдилар. Мен: «Эй Ҳассон, мана бу яҳудий, кўриб турганингдек, қўрғонни айланиб юрибди. Аллоҳга қасамки, у бизнинг орқамиздаги яҳудийларга бизнинг қаердалигимизни айтиб қўйишидан хавотирдаман. Расулуллоҳ соллаллоҳу алайҳи васаллам ва саҳобалар бошқа иш билан бандлар. Сен унинг олдига бор-да, уни ўлдир!» – дедим. Ҳассон: «Аллоҳ сени Афв этсин! Эй Абдулмутталибннг қизи! Аллоҳга қасамки, менинг бу ишга қодир эмаслигимни биласан», – деди. У менга буни айтгач, унинг ночорлигини кўрганимдан кейин, белимни маҳкам боғлаб, қўлимга бир сўйил олдим-да, қўрғондан тушдим. Яҳудийни сўйил билан уриб ўлдирдим. Ишни битиргач, қўрғонга қайтиб келиб, Ҳассонга: «Эй Ҳассон, унинг ёнига бориб, нарсаларини ўлжа қилиб ол. Мени бундан унинг эркак киши бўлганигина тўсди», – дедим. Ҳассон эса: «Эй Абдулмутталибнинг қизи, менинг бунга эҳтиёжим йўқ», – деди».
