Бу воқеани Ибн Ҳажар раҳматуллоҳи алайҳ ўзларининг машҳур «Ад-дурарул комина» асарларида келтириб ўтганлар: «Мўғуллар империясида насроний динини янги қабул қилган подшоҳ бор эди. Роҳиблар подшони муборакбод этиш учун унинг ҳузурига келдилар. Суҳбат асносида роҳиблардан бири Пайғамбаримиз соллаллоҳу алайҳи васалламни сўка бошлади. Саройда занжир билан боғланган овчи ит бор эди. Роҳиб Расулуллоҳ соллаллоҳу алайҳи васалламни сўкишни бошлаши билан у занжирни узиб, унга ташланди. Атрофдаги кишилар итни роҳибдан зўрға ажратиб олишди. Роҳиблардан бири Пайғамбаримиз соллаллоҳу алайҳи васалламни сўккан шеригига: «Муҳаммад ҳақида ёмон гапирганинг учун ит сенга ташланди», деди. У эса: «Йўғе? Подшоҳга қўлларим билан ишора қилиб гапирганим учун, подшоҳни урмоқчи бўлди, деб ўйлаб ташланди. Эгасига содиқ экан», деди ва яна ҳабибимиз соллаллоҳу алайҳи васалламни сўка бошлади. Бу сафар олдингисидан ҳам ёмонроқ сўзлар билан сўкди. Ходимлар ҳалиги итни боғлашга улгуришган эди. Роҳиб иккинчи марта сўкишни бошлагач., ит яна занжирни узиб, роҳибга ташланди ва бу сафар унинг бўйнидан қаттиқ тишлаб олди. Атрофдагилар ҳарчанд уринмасин, итни ундан ажрата олмадилар. Роҳибнинг жони узилгач, ит тишлаган жойини ўзи қўйиб юборди. Бу воқеадан сўнг подшоҳ ва у билан бирга қирқ минг мўғул аскарлари Исломга киришди» («Ад-дурарул комина» китоби, 3-жуз, 202-бет). Абдулазиз Мансурхўжа.